[29]

Cześć! ;)
Statystyka mówi, że blog ma już ponad 60 000 wyświetleń! Niesamowite! ;)
Z tej okazji chciałabym podziękować Wam wszystkim, za każdą poświęconą chwilę! Za zaglądanie, czytanie, komentowanie. To, że poświęcacie swój czas, spędzając jakiś jego ułamek tutaj, naprawdę dużo dla mnie znaczy! ;) Jeszcze raz dziękuję!
I zapraszam na dzisiejszą część. Wyszła dość długa, powiedzmy, że to tak z okazji tej ogromnej, dla mnie, ilości wyświetleń bloga.

Pozdrawiam! ;)

 

>< 

- Siostra! - Alicja usłyszała tuż za sobą głos Beaty, a po chwili na ramieniu poczuła przytrzymującą ją dłoń. - Gdzie tak pędzisz?
- Do bufetu. Umieram z głodu!
- Szkoda, że mam zaraz operację... - skrzywiła się. - Poszłabym z Tobą. A co robisz wieczorem?
- W zasadzie nie mam planów. - uśmiechnęła się. - Chociaż nie wiem, jak Maks...
- Oj tam! Jakoś wytrzyma bez Ciebie te kilka godzin. Ojciec jedzie dziś do Warszawy... Wpadniesz do mnie wieczorem? Posiedzimy, pogadamy... Mam świetne wino.
- Ostatni argument mnie przekonał. - roześmiała się. - Wpadnę.
- Cudownie! To do wieczora! - Jasińska musnęła policzek siostry i pognała w kierunku bloku operacyjnego.

>< 

Wchodząc do bufetu od razu zauważyła siedzącego przy jednym ze stolików Maksa. On z kolei nie mógł jej widzieć, gdyż siedział tyłem. Podeszła do niego na palcach i zasłoniła mu dłonią oczy, jednocześnie muskając jego policzek.
- Mm... To początek jakieś gry? - zapytał cicho, jednak na tyle, by mogła usłyszeć. Przykrył swoją ręką jej dłoń i po chwili ściągnął ją ze swoich oczu.
- Wariat... - pokręciła głową z rozbawieniem, kiedy zwrócił twarz w jej stronę. - Idę sobie coś zamówić, zaczekasz? - spojrzała na do połowy wypitą już przez niego kawę. Przytaknął skinieniem głowy, odprowadzając ją uśmiechem.

- I jak operacja? - zapytał, kiedy usiadła na przeciwko.
- W porządku. Wszystko poszło zgodnie z planem... - uśmiechnęła się, rozpakowując sobie kanapkę.
- Powinnaś zjeść coś ciepłego. - stwierdził, a widząc jak przewraca oczami westchnął głęboko. - A... Jak Olga?
- Całkiem nieźle... - odparła szybko, dodając zaraz. - Jest świetna. Widać, że ma ogromne doświadczenie...
- ... - przytaknął, skinieniem głowy. - Dobra, muszę się zbierać. - stwierdził, dopijając kawę. Odstawił jednak kubek na stolik i uśmiechając się do siebie pochylił się nad stolikiem. - Nie mogę się doczekać, aż wrócimy do domu... - wyszeptał, po czym się odsunął, a widząc jej pytające spojrzenie, pochylił się z powrotem. - I dokończymy to, co...
- Maks... - przerwała mu, przykrywając jego dłonie spoczywające na stoliku, swoimi. Odsunął się i popatrzył na nią wyczekująco. Uśmiechnęła się, przekrzywiając głowę w bok. Już wiedziała, że nie będzie zadowolony. - Umówiłam się na wieczór z Beatą.
- Żartujesz?
- Nie. - roześmiała się. - I nie rób takiej miny. - dodała, widząc jego zbolałą minę. - To tylko jeden wieczór.
- Ale...
- Kochanie... - rozbawiona pokręciła głową.
- ... - westchnął głęboko, mierząc ją wzrokiem. Po chwili wstał i zabierając kubek, obszedł stolik dookoła. Zatrzymał się za jej plecami i pochylając, wyszeptał wprost do jej ucha. - Jak wrócisz... Będziesz musiała mi to jakoś wynagrodzić. - musnął szybko jej skroń i oddalił się. Wychodząc z bufetu spojrzał w jej stronę, a ona, z lekko zaróżowionymi policzkami posłała mu piękny uśmiech.

>< 

Kilka godzin później stała w łazience, przeczesując włosy i zerkając w swoje lustrzane odbicie. Była już praktycznie gotowa do wyjścia. Sięgnęła jeszcze tylko po błyszczyk, kątem oka zauważając, jak do pomieszczenia wchodzi Maks. Uśmiechnęła się, widząc jego zbolałą minę.
- Podwiozę Cię do Beaty, co? - spytał, siadając na skraju wanny.
- ... - nałożyła błyszczyk na usta i odkładając go na półkę, odwróciła się przodem do mężczyzny. - Mhm. - przytaknęła, uśmiechając się i podchodząc do niego bliżej. - A później po mnie przyjedziesz? - przejechała dłonią po jego policzku, a on objął ją w pasie.
- Przyjadę. - przytaknął, smutnym tonem głosu, wtulając twarz w jej brzuch.
- Biedaczku... - przejechała dłonią po jego włosach, uśmiechając się do siebie. - To naprawdę straszne. Zostawiam Cię AŻ na kilka godzin...
- ... - Po chwili podniósł lekko głowę i spojrzał jej w oczy. Przybrał teatralnie smutną i przygnębioną minę, a ona od razu się roześmiała.
- Zajmę się Tobą jak wrócę, co? - wyszeptała, ujmując jego podbródek. Nachyliła się i czule musnęła jego usta. Raz, drugi, trzeci... Przy czwartym ruszył się z miejsca, wstając i zdecydowanie przyciągając ją do siebie. Na moment zaplotła dłonie wokół jego szyi, pozwalając mu pogłębić pocałunek. Jednak po chwili odsunęła się od niego i ujęła w dłonie jego twarz. Uśmiechnęła się, spoglądając mu w oczy.
- Jak wrócę. - powtórzyła, cmokając go w policzek. - Chodź. - pociągnęła go za rękę.

><

- Alka... Powiedz mi... Co Olga tutaj robi? - Beata, uprzednio napełniając dwa kieliszki czerwonym winem, podała jeden z nich siostrze, a z drugim sama usiadła wygodnie na kanapie.
- Pracuje? - odparła, zatapiając usta w czerwonym trunku i unikając wzroku siostry, skupiła swoje spojrzenie na zdjęciach, wiszących na ścianie.
- ... - Jasińska przewróciła oczami. - Alka... - westchnęła.
- Oj Beata no... Nie wiem. Nie wiem dlaczego przyjechała, dlaczego tutaj...
- Maks Ci nic nie mówił?! - zdziwiła się.
- Nie rozmawialiśmy o tym...
- Dlaczego? Przecież...
- Beata... Dla niego to jest trudne... - weszła jej w słowo.
- Co?
- Razem z Olgą wróciły wspomnienia. Trochę przeszli w tej Somalii... I nie jest mu łatwo, widzę to.
- No tak... - Jasińska przytaknęła, wzdychając. - Ale nie ciekawi Cię to? - spojrzała kątem oka w stronę siostry, jednocześnie dolewając sobie i Alicji wina.
- Nawet nie wiesz, jak bardzo...
- Jesteś trochę zazdrosna, co?
- Zazdrosna? Zwariowałaś?
- Alka... - szturchnęła ją lekko w bok. - Mi możesz powiedzieć.
- To nie jest zazdrość. - zaprzeczyła, kręcąc głową. - Ale... Operowałam dzisiaj z Olgą... Wspominała o Somalii. Opowiadała o przypadku małego chłopca... Maks też mi o tym opowiadał. I wiesz co? Jak na nią spojrzałam... Kiedy o tym mówiła, w jej oczach widziałam te same emocje, co w oczach Maksa. Uświadomiłam sobie, że... Tego, co oni przeszli w Somalii, razem... Pracując tam... A już tym bardziej podczas porwania... Tego nikt inny nie zrozumie. To ich... Łączy. Zawsze będzie łączyło...
- Na pewno.
- I trochę mi z tym dziwnie. - westchnęła.
- Trochę jesteś zazdrosna.
- ... - wzruszyła ramionami. - Nie powinnam.
- Dlaczego? Masz prawo! To normalne...
- Coś tam w końcu między nimi było... - wyszeptała.
- ... - Beata popatrzyła na nią pytająco.
- Znaczy... - zmieszała się, uświadamiając sobie, że nie rozmawiała o tym wcześniej z Beatą. - Po powrocie Maksa... Kiedy powiedziałam mu o Bartku... On też mi się do czegoś przyznał.
- Mieli romans?!
- Nie... - zaprzeczyła od razu. - To znaczy... Byli ze sobą blisko... Ale do niczego nie doszło. Maks... Powiedział mi, że nie mógł.
- Czyli ją odtrącił...
- Chyba tak.
- Myślisz, że przyjechała tu dla niego?
- Nie wiem. - odparła, tym razem sama sięgając po butelkę wina, dolewając sobie i Beacie.
- Maks szukał zapomnienia, tak jak Ty przy Bartku... Ale ona? Nie wiemy, co to wszystko oznaczało dla niej...
- No właśnie... - spuściła wzrok, odpływając myślami. Beata dopiero po chwili zareagowała na milczenie siostry. Przez chwilę patrzyła na zamyśloną Alicję, po czym wstała z miejsca i podeszła do barku po kolejną butelkę wina. Usiadła z powrotem i zanim Keller zdążyła się zorientować, napełniła jej kieliszek.
- Alka... Ale Ty się nie masz czym przejmować. Maks świata poza Tobą nie widzi. I czegokolwiek chce Olga, na pewno tego nie osiągnie.
- ... - przytaknęła, przywołując na twarz uśmiech. - To teraz mi powiedz, co u Ciebie?
- No właśnie w tym problem, że... Nic. - westchnęła. - Nie ma żadnego faceta. Zero. Nic. I siostra... To jest dramat.

><

Zaparkował samochód na podjeździe, wysiadł i wrzucając kluczyki do kieszeni skierował się w stronę drzwi. Najpierw zapukał, a później chwycił za klamkę i kiedy ta ustąpiła, spokojnie wszedł do środka. Alicja i Beata, tak były zajęte rozmową, że nawet nie zauważyły jego obecności. Uśmiechając się do siebie, oparł się o framugę drzwi i przysłuchiwał ich rozmowie.
- W końcu sobie kogoś znajdziesz... - Alicja oparła się wygodnie o kanapę, kątem oka zerkając na siostrę.
- Ja nie chcę kogoś. Nie chcę byle kogo...
- Księcia na białym koniu?
- Może być na czarnym. - roześmiała się. - A prawda jest taka, że po prostu... Musi być... Dobrym...
- Człowiekiem... - Keller z przekonaniem w głosie dokończyła za siostrę.
- Dobrym kochankiem! - Jasińska roześmiała się, widząc spojrzenie siostry. - No co? Musi być... Ta chemia... To przyciąganie... Daj, doleję Ci. - wyciągnęła z dłoni siostry kieliszek, a stawiając go na stole zauważyła stojącego w progu Maksa. - Oo! Szwagier! Cześć!
- Cześć Kochanie!
- Cześć dziewczyny... - uśmiechnął się szeroko, ruszając w ich kierunku. - No ładnie... - uniósł brwi do góry, spoglądając na dwie puste butelki po winie i jedną opróżnioną do połowy, stojące na stoliku. - Wy... To wszystko... - przerwał, widząc, jak obie, spoglądając na siebie, zaczynają się śmiać. - Okej. - sam też się roześmiał. - Kochanie... Wracamy do domu. - wstał, wyciągając rękę do Alicji, na co ona zaczęła udawać, że się zastanawia.
- Ej! Zostańcie jeszcze! Alka! Maaksiu... Proszę?
- Beata... Ty też powinnaś się położyć. Masz jutro wolne? - usiadł jeszcze na moment między nimi, pytając dla pewności.
- Mam! Wy też macie. A może... Przyniosę Ci kieliszek i zostaniecie na noc, co? - zaproponowała, już podrywając się z miejsca, by podejść do barku.
- Nie możemy. - natychmiast odezwała się Alicja. Upiła łyk wina i przygryzła dolną wargę, uśmiechając się do Maksa. - Prawda Kochanie? - wstała, potykając się lekko, na szczęście od razu złapał ją za rękę i wylądowała w jego ramionach, siadając mu na kolanach. - Coś Ci obiecałam... - uśmiechnęła się, szeptając cicho i patrząc mu prosto w oczy. W jej tęczówkach dostrzegł wesoło skaczące iskierki, a policzki jeszcze bardziej jej się zarumieniły.
- ... - roześmiał się, a ona przekrzywiła głowę lekko w bok, uśmiechając się do niego najpiękniej, jak potrafiła. - Tak, tak... - rozbawiony pokręcił głową, kątem oka spoglądając na Beatę. - Dobra... Beata, na górę. - skinął w kierunku schodów.
- ... - zmarszczyła brwi, przyglądając mu się uważnie.
- Albo właściwie nie, lepiej nie po schodach. - roześmiał się, po czym z powrotem spojrzał na swoją żonę. - Beata zostanie tu i pójdzie spać, a my wracamy do domu, tak?
- Tak! - zaplotła mu ręce wokół szyi, wtulając się w jego ciało. - Ale nie będziemy spać? - spytała szeptem, muskając ustami skórę jego szyi.
- Tylko i wyłącznie. - roześmiał się. - Poczekaj tutaj chwilkę. Jak Leon rano wróci i zobaczy to wszystko, to jeszcze się Was wyprze. - roześmiał się, po czym wstał, sprzątnął ze stolika, wstawił naczynia do zmywarki i wrócił do salonu. Rozbawiony pokręcił głową, zauważając, że przez tą krótką chwilę obie zdążyły zasnąć. Sięgnął po koc, przykrył nim Beatę, a nad Alą pochylił się i po chwili niósł ją w swoich ramionach prosto do samochodu.

>< 

Pół godziny później byli już pod mieszkaniem. Keller wysiadł z samochodu i obchodząc go dookoła, otworzył drzwi od strony Alicji.
- Ala... Chodź... Jesteśmy... - próbował ją obudzić, a kiedy ta otworzyła półprzytomnie oczy, wziął ją na ręce.
- Chcę spaać... - wyszeptała, mocno oplatając dłońmi jego szyję.
- Wiem. - roześmiał się, z niemałym trudem otwierając drzwi. Zaniósł kobietę prosto do sypialni i położył na łóżku. - Rozbierzesz się sama, czy mam Ci pomóc?

>< 

Niecałe pół godziny później wrócił do sypialni, po szybkim prysznicu. Uśmiechnął się do siebie, przez chwilę przyglądając się śpiącej, wtulonej w poduszkę kobiecie. Zdziwił się, zauważając po chwili, jak otwiera oczy. Uśmiechnął się do niej, wchodząc zaraz do łóżka.

- Maks... - wyszeptała, wtulając się w jego tors, kiedy tylko położył się obok.
- Hmm? - objął ją, przytulając jeszcze bardziej do siebie.
- Kochasz mnie?
- ... - zaskoczony takim pytaniem podniósł lekko głowę do góry.
- Ala... Co to za pytanie?
- Kochasz? - powtórzyła.
- Kocham. Najbardziej na świecie.
- ... - uśmiechnęła się do siebie, czując jak powieki coraz bardziej jej ciążą. - I nie zostawisz mnie dla Olgi? - zapytała szeptem, odpływając powoli w krainę snów.
- ... - znowu podniósł głowę do góry. - Ala, Kochanie... O czym Ty mówisz? - zapytał, jednak w tym samym momencie uświadomił sobie, że czuje na swojej skórze jej miarowy oddech, co było jednoznaczne z tym, że zasnęła.

Przez dłuższą chwilę gładził jej plecy. Jednak w pewnym momencie jego dłoń zastygła w bezruchu, a on sam pogrążył się w myślach. Jakkolwiek takie pytania ze strony Ali w tym momencie mógł uznać za efekt wypitego z Beata wina, które z całą pewnością zaszumiało w jej umyśle, dotarło do niego, że takie pytania nie mogły wziąć się znikąd.

><